Przykro pisać pierwszą notkę po długiej przerwie w tak smutnych okolicznościach. Śmierć profesora Bronisława Geremka była i jest dla mnie wydarzeniem tragicznym. Odszedł dziś wspaniały człowiek, moim zdaniem jedna z najwybitniejszych (najwybitniejsza?) postaci ostatnich pięćdziesięciu lat. Mój stosunek do profesora był zawsze bardzo osobisty, więc przepraszam za prywatę w niniejszej notce, ale inaczej o nim pisać nie potrafię.

Dorastałem w niezbyt może rozpolitykowanym domu, choć mimo to profesor Geremek zawsze był w nim obecny. Przy okazji kolejnych wyborów, ważnych momentów dziejowych i bieżących wstrząsów politycznych. Przez lata stał się dla mnie wzorcem polityka (obok F.D. Roosevelta), prawdziwym mężem stanu, o których, jak wiele razy się przekonaliśmy, wcale nie tak łatwo. Tym bardziej jestem dumny, że wreszcie po latach podziwiania jego dokonań mogłem go spotkać. Rok temu w Brukseli udało mi się spytać osobiście o jego zdanie w sprawie tarczy antyrakietowej, a wieczorem wraz członkami PD i SDPL zjedliśmy kolację. Podczas dwóch krótkich spotkań zapamiętałem jego rozległą wiedzę na każdy niemal temat połączoną z ciągłym nienasyceniem i ciekawością świata. Profesor był człowiekiem pełnym ciepła i szacunku, a zarazem odznaczającym się manierami najwyższej próby.

Znakomicie wykształcony, pełen rozwagi i życiowej mądrości, a zarazem człowiek pełen klasy i taktu. Mówił biegle czterema językami obcymi (po angielsku, francusku, niemiecku i włosku). Idealny materiał na dyplomatę, nic dziwnego, że jako taki wspaniale się sprawdził. Gdyby nie jego wielkie osiągnięcia Polska byłaby innym krajem. Swoimi kontaktami dyplomatycznymi i umiejętnością prowadzenia mądrej polityki zagranicznej wspomógł wejście do NATO i Unii Europejskiej. Był prawdopodobnie najbardziej wpływowym na arenie międzynarodowej polskim politykiem. Jako poseł do Parlamentu Europejskiego pełnił ważne i prestiżowe funkcje (odpowiadał m.in. za kontakty UE ze Stanami Zjednoczonymi i Rosją).

Między innymi profesorowi Geremkowi zawdzięczamy przeprowadzenie Solidarności przez najbardziej burzliwy okres w latach osiemdziesiątych. Podczas wydarzeń sierpniowych poniósł wielkie zasługi dla umocnienia związku. Wraz z Tadeuszem Mazowieckim był wówczas jego intelektualnym zapleczem. Potem był okrągły stół, wielkie osiągnięcie polskiego społeczeństwa, bezkrwawy przewrót, którego często nie potrafiliśmy docenić. Klika lat później współtworzył obowiązującą obecnie Konstytucję z 1997 roku.

Profesor Geremek pięknie dowodził swoim życiem jak można zarazem być Polakiem i Europejczykiem. Sam był gorącym polskim patriotą, który poświęcił swoje życie na służbę swojemu krajowi. Niewielu jest w stanie zdobyć się na podobną postawę. Profesor Bronisław Geremek zasługuje na własne muzeum, a przynajmniej solidną książkę biograficzną. To tylko skromna notka na niewielkim blogu i nie jestem w stanie zawrzeć tu wszystkiego, co powinienem. Proszę o wyrozumiałość, ale tym krórkim tekstem chciałem przekazać tylko tyle, że jest mi bardzo przykro.